Het hele verhaal

Het hele verhaal

Wat er op 10 maart gebeurt, lezen jullie in ons vorige verslag. We posten dit de 11de en vertrekken uit Lhasa de 12de, net na we nog snel de eerste reacties lezen op ons engelse forum. Hoe overweldigend! Dit doet ons beseffen dat Tibet nog geslotener is voor de buitenwereld dan we dachten. De BBC laat ons weten dat onze foto´s de eerste zijn die de wereld bereiken. Er wordt ons gemaand voorzichtig te zijn. We kunnen dit nog niet vatten. We hebben gewoon zoals altijd geschreven wat we zien en voelen. Nog even overwegen we sneller door te reizen alleen, maar we hebben nu zo´n leuk vriendengroepje en het is veiliger met z´n achten. We verlaten Lhasa in spanning. De tocht duurt 7 dagen. Steeds hoger. Langs kleine dorpen, grote kloosters, en uiteindelijk Mount Everest Base Camp, waar we ironisch genoeg nog als laatste toeristen toegelaten worden.

In Shigatse (de grootste stad na Lhasa) stijgt voor ons de spanning. Hier kunnen we een laatste keer op internet voor de grens. 100-den reacties, mails van alle grote media, zeer ongeruste mails van onze families. Onze blog is nu bekend over heel de wereld. Dus ook wij bij de Chinese overheid? We gebruiken web-anonymizers want het net wordt voortdurend gescreend. In het hotel ´s avonds valt het verdict. Er is paspoortcontrole. De chauffeurs krijgen daarop de waarschuwing dat ons groepje in het oog wordt gehouden en dat we het hotel niet mogen verlaten. We moeten voor de rest van de trip laten weten aan onze chauffeurs waar we gaan en staan. Onze groep wordt geviseerd, de andere reizigers aanwezig blijven ongemoeid. 

Op 17 maart, de dag van de grensovergang, vertrekken we zeer vroeg vanuit een koud, hoog bergdorp. Uren later staan we aan de grens. Onze vrienden beslissen dat wij als eerste door de paspoortcontrole gaan. Er lijkt niets aan de hand. Steve krijgt zijn stempel. Maar bij de controle van Ulrike´s pas komt er opeens iemand bij staan en is er een probleem. Steve wordt teruggeroepen. We worden verzocht mee te komen naar een kantoortje. We krijgen geen reden hiervoor. Enkele officials onderzoeken onze dagrugzakken. Maar het lijkt maar tijdverdrijf, we moeten wachten op een hogere official. Het wachten duurt lang. We vragen steeds waarom we daar moeten zijn. ´5 minutes´ is het enige antwoord dat we krijgen. Ondertussen staan onze vrienden in de kou buiten te wachten. Ze worden verzocht te vertrekken met de reden dat wij waarschijnlijk nog in China moeten blijven. Ze houden voet bij stuk en blijven. Ondertussen is de hogere official daar met zijn medewerkers. Onze bagage wordt nu wel heel grondig onderzocht. Al onze CD-roms, onze twee memorysticks, onze camera´s... Al die duizenden reisfoto´s worden grondig bekeken, Maar niks te vinden van 10 maart, want we verzwijgen onze tweede grote rugzak. We worden zelf ook gefouilleerd. We worden wel niet slecht behandeld, krijgen zelfs sigaretten aangeboden. Maar nog steeds geen reden. Ook niet na een dramatische huilbui van Ulrike, waar ze duidelijk geen weg mee weten. Steve dreigt de Belgische ambassade te bellen. ´5 minutes!´ is weer het enige antwoord. Uiteindelijk nadat alle foto´s zijn bekeken, mogen we gaan. Twee en een half uur heeft het geduurd. Nog 8 km door niemandsland en dan gaan we de verlossende Nepalese grens over. We kunnen weer spreken zonder angstig om ons heen te kijken, een ongelooflijke opluchting... Nu nog 4 uur door de regen naar Kathmandu, de heerlijkste stad die er nu is voor ons! 

1000 x dank aan onze vrienden. Ongelooflijk hoe ze aan onze zijde hebben gestaan. We zijn zeker dat het aan hun koppige bijstand ligt dat we toch nog diezelfde dag over de grens zijn geraakt. 

Vergeef ons dat we nog iets over de situatie in Tibet kwijt willen. Het ligt niet in de lijn van onze vorige verslagen maar we zijn zo betrokken geraakt en onze blog is nu bekend geworden. We hebben zoveel gezien en gevoeld dat niet altijd klopt met de berichtgeving in het westen. Graag willen we benadrukken hoe erg de angst is die er heerst en die gebruikt wordt om de mensen klein te houden. Wij ervaarden hier zelf maar een fractie van. De Chinese overheid beslist alles in Tibet, ook wat de mensen mogen uitspreken. Vooral op belangrijke plaatsen zoals marktpleinen en kloosters is er verborgen controle. Niemand durft te spreken want de consequenties treffen niet alleen jezelf maar ook je familieleden. Zo vertelde een jonge man ons dat hij erg graag wou meeprotesteren maar dat hij, door gewoon herkend te worden in de meute, hij niet alleen zijn eigen zaak, maar ook de jobs van familieleden die werken voor de Chinese overheid, in gevaar zou brengen. De consequenties zijn erg groot, daarom hebben jonge mensen zo´n angst om te streven naar vrijheid. 
Maar we voelden een duidelijk verschil met voor 10 maart. Mensen hebben er echt genoeg van en willen blijkbaar veel opofferen om eindelijk een doorbraak te krijgen na 50 jaar terreurbewind. 
Een ander probleem is dat de grote meerderheid van de Chinese bevolking niet eens gelooft dat er zoiets is als onderdrukking. De media is zo gemanipuleerd en eenduidig in China. Er wordt aangeleerd dat Tibet op een vredige manier is bevrijd en enkel floreert onder het nieuwe bewind. Het moet gezegd dat China voor een goeie infrastructuur gezorgd heeft in Tibet. Maar dit kan nooit verantwoorden waarom zoveel mensenrechten blijvend geschonden worden en vrije meningsuiting onbestaand is. Daarom hebben de Tibetanen nu massaal jullie steun nodig. Niet per se om los te komen van China. Maar voor een menselijker, vrijer bestaan. 

Op de Engelse site zal dit waarschijnlijk weer mooie en niet zo mooie reacties uitlokken. Wij laten alles staan, want we zijn natuurlijk voorstander van vrije meningsuiting.
Wij hopen enkel dat meningen doordacht en weloverwogen gegeven worden en excuseren ons voor extreme reacties waar we ons van distancieren.

Groetjes!

andere getuigenis

Sag mir wo die Blumen sind

Voorzichtig..

Aan Tommy

Oef

onze opdracht