High in the Himalayas

We zijn ondertussen met zijn allen goed en wel in Leh toegekomen en ten opzichte van het drukke Delhi is het hier echt wel een paradijs van rust. We zijn drie dagen onderweg maar het lijkt wel een week. Vooral het bombardement van indrukken in Delhi lijkt de tijdsbeleving te rekken. 
Zaterdag rond middernacht is de groep toegekomen. Het was fijn hen te zien toekomen en het enthousiasme te voelen voor de maand die we hier samen gaan doorbrengen. De eerste reacties: ´Zie die koeien!´, ´Amai het zweet loopt over mijn lijf, dat belooft voor morgen als de zon gaat schijnen...´ 
En ja die volgende morgen was het erg warm. Iedereen vers onder de douche uit en meteen weer kletsnat. We gaven er gisteren al meteen een lap op en gierden verdeeld over drie motortaxietjes door de hectische straatjes van Old Delhi. ´Ik voel mij hier precies op de kermis, op de roetsjbaan of op de botsauto´s maar dan waar iedereen zijn best doet om bijna te botsen maar toch net niet.´ ´Zo´n boeiende drukte, ik weet niet waar ik eerst moet kijken.´ ´Ik besef echt nog niet dat ik hier aan het rond lopen ben. Het lijkt echt wel een droom. een mooie, drukke, erg zweterige´ ´Ik moet nog leren hoe ik hier de straat moet oversteken.´ ´Wat doen al die koeien hier toch!´
Een bombardement van indrukken, kleuren, geuren, drukte...  En dit alles alsof je uren in een sauna zit. Maar hoera iedereen vond het nog leuk ook!
De nacht werd echter minder leuk, slapeloos, heet. En om drie uur vanmorgen moesten we de taxi nemen naar de luchthaven voor een spectaculair vluchtje over de besneeuwde toppen van de Himalaya. O hoe heerlijk die frisse berglucht en al die grootse bergen rondom ons als we uit het vliegtuig stapten. Hier zitten we nu in het relaxte Leh in een authentiek hotelletje met zicht op de besneeuwde toppen.  Overal kloosters, stoepa´s, religieuze uitdrukkingen in het landschap, al die vriendelijke goedhartige mensen, huizen in Tibetaanse stijl, en vooral die onmetelijke rust en wijdsheid hier, prachtig. 
Maar het is nog wel rustig aan want de hoogte laat zich voelen.  Buiten wat hoofdpijn komt iedereen er goed vanaf dus we zullen snel geacclimatiseerd zijn.   

Morgen in de namiddag gaan we per jeep naar nog een rustiger dorpje, Stock.  We verblijven er vier dagen in een boerderijtje bij een Ladakhi familie.  We krijgen er een introductie in meditatie en bewust stappen in de bergen. En zetten het daar meteen in de praktijk door een stevige dagtocht naar nog hoger gelegen gebieden. Meer hierover in ons volgend verslag...

Steve en Ulrike
27/08/2007 - 18:36

meditatie

Beste

Ik heb geen woorden voor wat jullie ondernemen.

Ik zou het ook allemaal graag willen, maar de durf is er nooit geweest.

Reden:

Vliegangst...
maar vooral het niet kunnen loskomen van het materiële.
Zoiets van meubeltje, kindje, kleinkindje, ouders...

Aan de andere kant heb ik ook iets van .. spijt van..

want de dagen tikken voorbij, en altijd dat haastig gedoe, die prestatiedrang.

Aan het einde van de rit zal ik veel gelezen hebben en gezien, maar ik weet heel goed dat dit niets zal betekenen in de weegschaal.

Want ieder mens zal een situatie, een stad, een streek anders gaan bekijken.
Als je er nooit bent geweest, reageer je vanuit plaatjes maar nooit vanuit je eigen ik.

Geniet dus maar, en zend wat gerust wat meditatie door.

Mensen die met beide voeten te veel op de aarde staan kunnen dat altijd gebruiken.

Groetjes
Huguette



 

huguette venneman
27/08/2007 - 19:27

Zo ver weg en toch dichtbij

Zo fijn om op deze manier deel te nemen aan jullie fantastische reisindrukken.Ik kijk al uit naar de volgende beeldende verslagen . Onze Jansekes familiepicnik was echt top:het weer, het lekkere eten,de disco van Jean-Marie, Filou en Polleke de twee kleine pony´s van Fiona en Oliver zijn natuurlijk de grote atractie voor de kinderen geweest ,zij zijn zelfs meegewandeld naar het speeltuintje achter de kerk .Het was vooral heel gezellig met veel getetter. lilli was echt zo enthousiast dat zij elk jaar gaat komen ,Doortje is spijtig niet meegekomen omdat haar relatie met haar vriendje is afgesprongen.Zaterdag zijn wij allemaal Lilli ,Lief en Jean Claude ,Bart en Claudia en de kinderen naar het blote voetenpad in Zutendaal gaan wandelen .Een twee kilometer lange wandeling door water, modder ,keien, houtconstructies en labyrinten ,een echte belevenis.Knuffels van ons allemaal.

Imelda
27/08/2007 - 22:43

Herinneringen, herinneringen, herinneringen,...

Met het lezen van deze mail komt alles terug.

De groetjes,

- Ivan

Ivan
27/08/2007 - 22:49

Toon Hermans

Bij het lezen van jullie reisverslag denk ik spontaan aan een conference van Toon Hermans. In klas vraagt de meester aan Toon, die zoals altijd aan het dagdromen is, "Wat ligt er aan de Maas". Waarop Toon antwoordt " Ik wou dat ik zelf aan de Maas lag".

Als men mij nu de vraag zou stellen :"Wat ligt er in het noorden van India", dan zou ik verdomd goed weten wat te antwoorden. Maar ja ik zit hier op mijn burootje in het platte Vlaanderen en kan alleen maar dagdromen.

Geniet maar verder van jullie fantastisch avontuur.
Groetjes.



Rik
28/08/2007 - 11:19

hoi steve en ulrike
hier met de pe
zou nu onmiddelijk de vlieger willen nemen en jullie achterna reizen, om mee in de himalaya keten te trekken, het begint al terug te ktiebelen, als ik het woord himalaya hoor ,springen mijn bergschoenen uit de kast en hollen ze mijn voeten achterna, maar helaas zal dit nu nie gaan, heb het te druk.
greats peter b

peter
28/08/2007 - 18:43

yulé,yulé,namasté

voor het eerst treed ik binnen in de wereld van blog en consorten...:-) (toen ik in India was, was het nog met de fax te doen....en da´s nog geen 10 jaar geleden !)
knap werk, jullie blog ! ook fijn, om op die manier een beetje jullie voetsporen te kunnen volgen en om ook in België een beetje een reisgevoel te hebben...
in het najaar ga ik weer zitten op mijn kussentje (vipassana)...om de wereld in mezelf terug te ontdekken :-)
Steve, het mailadres van Lut, over advaita (remember ?) volgt nog...

knipoog,
joke



joke
29/08/2007 - 22:27

sprookje

hoi hoi : hier een mailtje van Claudia Bart en de de kindjes. 

Het lijkt voor ons een geweldig sprookje ( in ´t echt ) waar jullie in vertoeven....
Wij laten onze verbeelding de vrije loop maar wij geraken niet veel verder dan de
 ´ Efteling ´ met prachtige besneewde bergen errond.
In de ban van het langste sprookje ooit ....( 8 maanden) , veel kusjes en knuffels uit Zonhoven   :)   

Claudia
30/08/2007 - 11:06

hey hey amaaj jullie zitten daar zo high in de sky in stilte te genieten van de bergen en de ijle lucht, terwijl wij hier maar hollen en zo om toch zo zen mogelijk elke piepende zonnestraal tot ons te nemen! 

we liggen zelfs niet aan de maas :) maar binnenkort gelukkig aan de IJzer (tzal wel met onze wollen wintervesten aan zijn)
Breng wat berglucht mee, kunnen wij ook genieten.

dikke kus, groeten van jeroen
x

t nichtje hannelore
30/08/2007 - 15:13

We gaan mee...

We waren niet alleen heeel erg blij met het eerste veslag, maar konden ons onmidelijk inleven in jullie geweldig avontuur; nu zijn we verslaafd en willen meeer.... zonder zweten , hoofdpijn , verstomming en overweldiging van niewue ervaringen ...alhoewel.....

we duimen dat iedereen zijn hoogtepunten  en diepste belevenissen kan  bewaren als moraal of humor in deze deze oh zo goed verzekerde westerse wereld  .....

veeeel groetjes
ouders van Lode


Frederick en Beatrice Van Hoef
31/08/2007 - 22:51